Zeehond, bedreigingen

De zeehond, bedreigingen

Sommige zeehondensoorten hebben het moeilijk. Het water waarin ze leven, wordt almaar vuiler. Bovendien komen er steeds meer toeristen en schepen die het rustige leven op de zandbanken van de Waddenzee of op de ijsvlakten van Antarctica verstoren. En dat terwijl rust voor een zeehond heel belangrijk is!

Het voedsel dat de zeehond eet, is vaak vergiftigd door allerlei viezigheid die via de rivieren in zee is terechtgekomen. De zeehond staat aan het eind van de voedselketen. Ze eten grotere vissen, die zelf kleinere visjes hebben gegeten, die op hun beurt weer leven van de allerkleinste waterplantjes en -diertjes.

Alle waterdieren hebben last van de vervuiling, maar de schade is het ergst aan het eind van de voedselketen. Al het gif dat in de vissen zit, komt terecht in de vetlaag van de zeehond. Daarom zijn ze vaker ziek en krijgen ze minder vaak jongen.

Een ware epidemie
Ook gebeurde er jaren geleden een ramp in de Waddenzee: een vreemde ziekte, een zeehondenvirus, maakte in korte tijd duizenden zeehonden ziek. Meer dan de helft van alle dieren in de Waddenzee overleefde de epidemie niet. Gelukkig zijn er sinds die tijd al weer nieuwe, gezonde zeehondjes geboren. Maar het heeft nog wel een hele tijd geduurd voor alles weer in orde was op de zandbanken van het Wad!

Zeehondenjagers
Greenpeace is altijd bezorgd geweest over het milieu van rivieren, zeeën en oceanen. Geen wonder dat we ons al vanaf het begin veel hebben beziggehouden met alle dieren die in het water leven. Denk maar aan alle Greenpeace-acties tegen de walvisjacht. Veel mensen kennen Greenpeace van de acties tegen de zeehondenjagers. De hele wereld schrok op toen we lieten zien hoe gemeen de jacht op jonge zeehondjes was. Een van de opvallendste acties uit de beginjaren van Greenpeace was het bespuiten van de vacht van de jonge dieren met verf. De dieren merkten niets, maar de jagers konden de 'vieze' pels niet meer verkopen.

Minder zin in een bontjas
Die verfacties hadden gelukkig succes: de Europese landen besloten dat ze geen huiden van jonge zeehondjes meer zouden kopen of verkopen. In de jaren tachtig werd de jacht op pups in Canada en Noorwegen (twee landen die vroeger nogal vaak op jacht gingen) verboden. Steeds minder mensen hebben nog zin in een bontjas. Wie eenmaal heeft gezien hoe de zeehondjes gevangen worden, hoeft meestal geen bont meer. Het bont moet blijven daar waar het hoort: op de zeehond zelf, de echte eigenaar van de bontjas.

Andere gevaren
Behalve de jacht zijn er nog andere gevaren voor de zeehond. Vissers denken soms dat het aan de zeehond ligt dat er steeds minder vis in het water zit. Maar dat is niet zo. De vissers vangen zelf zó veel dat er weinig overblijft voor de zeehonden. En natuurlijk is al dat vuile water geen pretje. Daarom voert Greenpeace actie tegen te veel en te grote vissersschepen, smerige fabrieken en kortzichtige regeringen.